Akademia Inwestowania w Warszawie

Inwestycje portfelowe, zwane także bardzo często zagranicznymi inwestycjami pośrednimi, są to inwestycje, które są dokonywane za pomocą zakupu różnego rodzaju papierów wartościowych, nie natomiast konkretnego przedsiębiorstwa, usługi, dobra intelektualnego czy też materialnego, jak ma to miejsce w przypadku przykładowo inwestycji bezpośrednich. Jest to bardzo znaczna różnica pomiędzy inwestycjami portfelowymi a bezpośrednimi i zawsze należy o tym pamiętać. W momencie, kiedy kupujemy w konkretnym kraju (oczywiście chodzi o kraje zagraniczne) jakiekolwiek papiery wartościowe (mogą być to zarówno akcje, obligacje czy też wiele innych rodzajów papierów wartościowych), inwestor może zyskać naprawdę bardzo wiele poprzez zarabianie na różnicach w oprocentowaniu wykupionych przez siebie papierów wartościowych. Mówiąc ściślej chodzi tutaj oczywiście o nic innego jak tylko o stopy procentowe czy też wahania kursów walut, co często może być rzeczą dla inwestora portfelowego bardzo korzystne, choć oczywiście wymagać od niego będzie stałego śledzenia giełdy tego kraju, w którym posiada wykupione papiery wartościowe. Dzięki temu, inwestor portfelowy ma znacznie większy wpływ na swoje zarobki, co w przypadku inwestycji bezpośrednich zagranicznych w wielu momentach może być bardzo utrudnione, albo wręcz niemożliwe. W momencie bowiem, kiedy wykupuje się część istniejącego w konkretnym kraju przedsiębiorstwa, niezależnie od różnych wahań giełdowych czy też rynkowych, inwestor musi „trwać” z wykupionym przez siebie przedsiębiorstwem inwestycji bezpośredniej, natomiast w przypadku niekorzystnego obrotu giełdy, inwestor portfelowy zawsze może sprzedać swoje papiery wartościowe, dzięki czemu nie straci zainwestowanych środków. Często inwestorzy portfelowi, zastanawiający się nad tym, w jakim kraju najlepiej będzie wykupić papiery wartościowe, kierują się tak zwanym ratingiem konkretnego kraju. Rating jest to specjalny dokument, który zostaje sporządzony przez niezależne organizacje zajmujące się finansami (są to tak zwane agencje ratingowe) i zadaniem ratingu jest tak naprawdę pokazanie, albo lepiej mówić odzwierciedlenie ryzyka, jakie będzie związane z zakupem papierów wartościowych w konkretnym kraju. Warto jest jednak także pamiętać o tym, ze praktycznie nie ma możliwości, aby jakikolwiek papietr wartościowy, emitowany przez podmioty do tego w konkretnym państwie uprawniony, miał wyższy rating aniżeli obligacje, które są emitowane przez rząd tegoż właśnie określonego państwa. Bardzo często także podobne ratingi są sporządzane także i dla innych podmiotów, na przykłąd dla przedsiębiorstw, co z kolei może mieć bardzo duży wpływ w przypadku podejmowania decyzji odnośnie inwestycji bezpośrednich, choć oczywiście nie tylko. Ogólnie rzecz ujmując, zarówno inwestycje bezpośrednie zagraniczne, jak i inwestycje pośrednie zagraniczne (czyli inwestycje portfelowe) mogą być inwestycjami bardzo zyskownymi, jednakże zawsze będą one ryzykowne, podobnie jak wszystkie inne inwestycje, gdyż ryzyko jest tutaj elementem nieodłącznym.

Wino w które można inwestować w ramach tak zwanego wine bankingu musi spełniać określone kryteria, gdyż wine banking polega na inwestowaniu w najwyższej jakości i klasy wina. Co więcej tego rodzaju wina posiadają specjalną klasyfikację o nazwie Premier Cru 1855 i to właśnie te wina są najdroższe i najbardziej opłacalne, oczywiście jeżeli chodzi o same inwestycje. Na samym początku wino inwestycyjne składowane jest w specjalnie przygotowanych do tego celu beczkach, gdzie po upływie kilku miesięcy jest ono oceniane przez krytyków specjalistów w tejże właśnie dziedzinie. Dzięki temu można uzyskać informacje przykładowo o takich czynnikach jak pogoda panująca w okolicach winnicy w danym roku czy też szkodniki, które występują, co ma znaczny wpływ na pierwszą wycenę takiego właśnie wina. Tak naprawdę to pierwsza wycena jest jedną z najważniejszych, gdyż to ona może mieć kluczowy wpływ na klasyfikację wina do Premier Cru 1855. Następna degustacja wina odbywa się w momencie, kiedy zostanie ono rozlane do butelek, gdyż w tym momencie osiągnęło już ono swój wymagany czas dojrzewania. Oczywiście wiadome jest, że im dłużej następnie będzie to wino leżakowało w butelkach tym będzie lepsze, jednakże zaraz po rozlaniu do butelek o winie można powiedzieć już niewątpliwie bardzo wiele. Właśnie wtedy też winu przyznawane są punkty przez krytyków (im większa liczba punktów, tym wino będzie droższe), a także jednocześnie w tym momencie krytycy określają rekomendowany czas, kiedy wino będzie przydatne do spożycia. Od tych właśnie czynników będzie zależeć kolejna zmiana jeżeli chodzi o wycenę wina i jednocześnie właśnie w tym momencie wino staje się już przedmiotem obrotu na giełdach światowych w ramach wine bankingu. Zakup wina w ramach wina bankingu („en primeur”) polega na tym, że inwestuje się w wino, które jeszcze leżakuje w beczce i znajduje się ono dopiero po pierwszej wycenie. Inwestycji dokonuje się najczęściej około dwóch do trzech lat przed tym, zanim zostanie ono przelane do butelek. To właśnie wtedy, przy pierwszej degustacji dokonuje się pierwszych wycen smaku, a także i perspektyw wzrostu tegoż wina. Następnie można także kupić skrzynkę bądź skrzynki wina, które jest już ocenione i sklasyfikowane, jednakże często bardziej opłacalne jest kupowanie wina w beczkach, póki jeszcze ono leżakuje. Inwestycji można także dokonać w jeden z wielu funduszy inwestycyjnych, które najczęściej zlokalizowane są w tak zwanych rajach podatkowych, jednakże od roku 2008 także i w Polsce funkcjonuje taki właśnie fundusz znany pod nazwą Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Aktywów Niepublicznych, który jest opart oczywiście o polskie ustawodawstwo. Można także zakupić udziały w konkretnej winnicy, jednakże nie zalicza się już tego stricte do wine bankingu, gdyż zakup udziałów w winnicach wiąże się już ze znacznie innym rodzajem ryzyka, co wydaje się być jednak logiczne głównie przez zmienność pogodową, wypadki czy inne czynniki mogące spowodować zniszczenie lub też upadek winnicy, a wycenione już wino takie ryzyko ma zdecydowanie mniejsze.

Z definicji, inwestor jest to osoba fizyczna lub też prawna, która dokonuje różnego rodzaju inwestycji. Oznacza to, że osoba taka podejmuje określone działania gospodarcze, których efekty pojawią się w późniejszym terminie, rzadko są to korzyści natychmiastowe. Rodzajów inwestorów jest naprawdę wiele, choć jest to podział głównie pod względem sposobu inwestowania a także celu samych inwestycji. Wyróżnić można inwestorów: czynnych i biernych, znaczących inwestorów, strategicznych, a także instytucjonalnych. W pierwszej kolejności można omówić działanie inwestora czynnego. Otóż tego rodzaju inwestor działa głównie w oparciu o inwestycje krótkoterminowe, które są obliczone głównie to, aby móc osiągać możliwie jak najwyższą stopę zysku od kapitału. Jest to możliwe dzięki wahaniom cen papierów wartościowych, które występują na rynku lub też innych instrumentów finansowych. Jest to zadanie wymagające posiadania ogromnej wiedzy i wyczucia, gdyż niewłaściwe inwestowanie czynne może prowadzić do bardzo dużych strat i to w bardzo krótkim czasie. Inwestor bierny natomiast jest to inwestor, którego głównym zadaniem jest nabywanie różnego rodzaju walorów jako trwałą lokatę własnego kapitału, nie zaś w celach spekulacyjnych. Korzyści z tej formy inwestowania obejmują dywidendy lub też odsetki od inwestycji i tak naprawdę jest to zdecydowanie bezpieczniejsza forma inwestowania aniżeli inwestowanie czynne, jednakże zyski można uzyskać po zdecydowanie dłuższym czasie aniżeli ma to miejsce w przypadku inwestowania czynnego. Rola inwestora instytucjonalnego polega na inwestowaniu znacznie większego, anizeli w poprzednich przypadkach kapitału. Ten właśnie wielki kapitał zostaje powierzony inwestorowi instytucjonalnemu w formie składek ubezpieczeniowych czy też w formie depozytu. Warto pamiętać, że istnieje tutaj podział na fundusze emerytalne oraz na instytucje ubezpieczeniowe, które cześć środków rezerwowych lokują ze składek, które pochodzą od ich klientów. Jest to najczęściej bardzo długoterminowa forma inwestycji. Następnie wymienić należy znaczącego inwestora. Jest to spółka handlowa, która posiada w innej jednostce niezależnej, co najmniej dwadzieścia procent głosów stanowiących i wywierających znaczny wpływ, lub też sprawują współkontrolę nad tą właśnie jednostką. Jest to ważne, żeby znaczący inwestor posiadał nie mniej aniżeli dwadzieścia procent głosów w organie stanowiących. Ostatnim podmiotem jest inwestor strategiczny. Jest to podmiot, który posiada w innej jednostce minimum pięćdziesiąt procent udziałów i jednocześnie dysponuje odpowiednimi środkami finansowymi, a także tak zwanym know-how, dzięki czemu jest on w stanie zapewnić konkretnej spółce dalszy rozwój. Jak więc widać podmiot inwestora również może znacznie się różnić w zależności od możliwości i sytuacji. Ważnym czynnikiem oczywiście jest wysokość inwestowanego kapitału, gdyż od tego oczywiście będzie zależała wielkość samej inwestycji, jednakże nawet w przypadku dużych inwestycji, kapitał można inwestować naprawdę w sporo rzeczy.

Tak naprawdę pod pozornie dość skomplikowanym terminem, jakim są aktywa funduszu inwestycyjnego, kryje się cały majątek funduszu, czyli są to zarówno środki pieniężne, pozyskiwane z tytułu wpłat uiszczanych rzez uczestników takiego funduszu, są to także (choć to zależy już od konkretnego funduszu, czy dopuszcza takie rozwiązanie) udziały w spółkach z ograniczona odpowiedzialnością, czy też papiery wartościowe wniesione do funduszu, jak i środki pieniężne oraz nabyte prawa przez sam fundusz, oraz oczywiście pożytki z tychże właśnie praw. Aktywa takie są własnością funduszu traktowanego jako osoba prawna, jeśli chodzi natomiast o uczestników funduszu, to do nich należą wierzytelności wobec samego funduszu jako jednostka czy też tytuł uczestnictwa. Mogą być to także papiery wartościowe, które zostały przez fundusz inwestycyjny wyemitowane i jest to w takim przypadku tak zwany certyfikat inwestycyjny. Podmiotem, który jest zobowiązany do wyceny aktywów funduszu, ustalania różnego rodzaju zobowiązań, co często może prowadzić do tego, że zostaną ustalone wartości aktywów funduszu netto, a także i wartości aktywów również netto, które przypadają na konkretną jednostkę uczestniczącą w funduszu lub też certyfikat inwestycyjny, jest oczywiście sam fundusz inwestycyjny. Co więcej, fundusz, który jest traktowany jako osoba prawna, zobowiązany jest także do prowadzenia Ksiąg rachunkowych funduszu. Warto jest jednocześnie pamiętać o tym, że podmiotem, który przechowuje wszystkie aktywa funduszu inwestycyjnego nie jest już sam fundusz, jednakże jest to tak zwany Bank Depozytariusz, co jest rzeczą niezmiernie istotną. Zgodnie z prawem obowiązującym w naszym kraju, wszystkie aktywa funduszu inwestycyjnego muszą zostać wyodrębnione z tak zwanej sumy bilansowej i też ewentualnie z masy upadłościowej, o ile takowa istnieje, banku, który będzie pełnił funkcję dla funduszu banku depozytariusza. Jeżeli chodzi natomiast o podmiot, który będzie zarządzał w całości aktywami konkretnego funduszu inwestycyjnego jest to jego najważniejszy organ, a konkretniej rzecz ujmując, jest to towarzystwo funduszy inwestycyjnych. To właśnie towarzystwo bardzo często zleca specjalistycznym firmom typu asset manager, zarządzanie tak zwanym portfelem lokat funduszu. Co więcej, tego rodzaju firmy bardzo często mają także uprawnienia do tego, aby móc zarządzać także przykładowo portfelami klientów indywidualnie inwestujących czy też firm, a także i banków, ubezpieczycieli oraz rzecz jasna funduszy, więc z reguły specjalizacja tych firm jest naprawdę bardzo wysoka. Pomimo tego, iż pozornie wszystkie pojęcia związane z inwestowaniem, szczególnie aktywa funduszu inwestycyjnego wydają się być bardzo skomplikowane dla osób, które nie zajmują się tym na co dzień (i to nie tylko w sensie zawodowym), jednakże tak naprawdę trudne to nie jest. Prawdą jest jednak, że osoby zupełnie nie znające się na funduszach inwestycyjnych, poprzez niedokładne rozumienie schematu ich działania mogą zrezygnować z uczestnictwa w takim funduszu, co niestety może być przyczyna braku zysków.